zadra-na-www

MATRONATY

Dzień Kobiet w ONZ
Barbara W. Lewicka   
14 marca 2013

Dzień Kobiet świętują nie tyko nieformalne grupy i środowiska oraz organizacje pozarządowe, lecz także rządy całego świata. Od ponad pół wieku dba o to Komisja Statusu Kobiet (CSW), która jest agendą ONZ. Komisja powstała w 1946 roku jako subkomisja komisji ONZ-owskiej praw człowieka, lecz już w czerwcu 1946 roku uzyskała osobny status. Jej dziedziną było wspieranie działań na rzecz równości kobiet i promowanie praw kobiet, a zadaniem było przygotowywanie raportów i rekomendacji dotyczących promowania praw kobiet w ekonomii, polityce, edukacji i życiu społecznym. CSW wypracowała ważny dokument, Deklarację o Eliminacji Dyskryminacji Kobiet, która została przyjęta na Zgromadzeniu Ogólnym Narodów Zjednoczonych w 1967 roku. Deklaracja nie miała mocy zobowiązywania rządów do określonych działań i była jedynie gestem dobrej woli. Dlatego Komisja Statusu Kobiet wypracowała kolejny dokument, Konwencję na rzecz Eliminacji Wszelkich Form Dyskryminacji Wobec Kobiet.

25 lat po swoim powstaniu Komisja Statusu Kobiet zgłosiła swoją inicjatywę ogłoszenia roku 1975 Międzynarodowym Rokiem Kobiet. W tym też roku odbyła się pierwsza Światowa Konferencja Kobiet, w Meksyku w 1975 roku. Udział w niej wzięły przedstawicielstwa 133 rządów oraz 6 tysięcy reprezentantek i reprezentantów organizacji pozarządowych. Przyjęty został na niej Ogólnoświatowy Plan Działania na rzecz Poprawy Sytuacji Kobiet na następne 10 lat. W konsekwencji rekomendacji tej konferencji ONZ ogłosił dekadę kobiet: 1975-1985. W czasie tej właśnie dekady trwały prace nad doprowadzeniem do Konwencji o Eliminacji Wszelkich form Dyskryminacji Kobiet (CEDAW), przyjętej przez Zebranie Ogólne ONZ w 1979 roku. Weszła ona w życie we wrześniu 1981 roku.

W połowie Dekady Kobiet odbyła się II Światowa Konferencja Kobiet w Kopenhadze. Wzięło w niej udział 145 państwa i 8 tys. przedstawicielek i przedstawicieli NGO-sów. W tym czasie ONZ powołał do życia jeszcze dwie inne instytucje zajmujące się wspieraniem kobiet: Fundusz ONZ dla Kobiet (UNIFEM) oraz Międzynarodowy Instytut Badań i Szkoleń na rzecz Awansu Kobiet (INSTRAW).

Kolejna, III Światowa Konferencja Kobiet odbyła się w Nairobi w 1985 roku i miała za cel podsumowanie Dekady Kobiet, której mottem była „Równość, Rozwój i Pokój”. Udział w niej wzięli delegaci ze 157 krajów członkowskich oraz 12 tys. osób z NGO, głównie z krajów afrykańskich. Na zakończenie trwających 2 tygodnie negocjacji rządy przyjęły Strategię z Nairobi, na którą składały się 372 punkty. Strategia na rzecz Awansu Kobiet zawierała szereg działań, które powinny być podjęte na poziomach państw, by promować równy status kobiet.

Głównym tematem pracy CSW w kolejnej dekadzie, do 1995 roku, było zapobieganie przemocy wobec kobiet. Efektem tych prac była Deklaracja o Eliminacji Przemocy wobec Kobiet, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w grudniu 1993 roku. W latach 90. ONZ zorganizował wiele konferencji międzynarodowych, dotyczących zintegrowanego rozwoju globalnego. Były to: w 1992 roku Konferencja na rzecz Ochrony Środowiska i Rozwoju w Rio de Janeiro, w 1993 roku Światowa Konferencja dotycząca Praw Człowieka w Wiedniu, w 1994 roku Międzynarodowa Konferencja dotycząca Zaludnienia i Rozwoju w Kairze oraz w 1995 roku Szczyt Dotyczący Rozwoju Społecznego. Na wszystkich tych konferencjach zaznaczyła się presja grup kobiet i włączanie tematów genderowych do tematów obrad.

Kolejna, IV Światowa Konferencja kobiet w Pekinie była największym sukcesem CSW. Deklarację Pekińską i Platformę Działania przyjęli przedstawiciele 189 państw. W konferencji wzięło udział 4 tys. przedstawicieli/ek organizacji pozarządowych i tyle samo dziennikarzy i dziennikarek. W kolejnych latach CSW zajmowała się monitorowaniem realizacji Pekińskiej Platformy w jej 12 najwazniejszych dziedzinach.

W 2000 roku odbyła się w Nowym Jorku sesja specjalna ONZ „Kobiety 2000: Równość płci, rozwój i pokój w XXI stuleciu”. Z kolei w 2005 roku miał miejsce przegląd osiągnięć po 10 latach od Platformy Pekińskiej, na specjalnej 49 sesji CSW.

Obecnie trwa 57 sesja CSW i jej tematem jest przemoc wobec kobiet. Delegacji polskiej przewodniczy płenomocniczka rządu do spraw równego traktowania min. Agnieszka Kozłowska-Rajewicz. W swoim wystąpieniu zdiagnozowała źródła przemocy wobec kobiet, którymi są jej zdaniem trzy mity: mit kobiecego poświęcenia, mit naturalności męskiej agresji oraz mit, że równość kobiet i mężczyzn oraz niezależność kobiet jest „antyrodzinna”. Tej jasnej i przekonującej diagnozie nie towarzyszył, niestety, równie jasny i konkretny katalog działań rządu na rzecz eliminacji przemocy wobec kobiet. Dodatkowo trochę „na wyrost” było zapewnienie, że rząd polski włączył się w międzynarodowe kampanie takie, jak 16 Dni Przeciw Przemocy czy One Billion Rising. Jeśli rząd polski faktycznie chciałby się pochwalić swoim udziałem w tych międzynarodowych akcjach, inicjowanych przez kobiece organizacje pozarządowe, powinien był zaangażować się w nie w znacznie większym stopniu, niż tylko poprzez stronę internetową. Skoro rząd polski stać na zakup nowych wozów bojowych i udział w zagranicznych misjach wojskowych, również w kampanie przeciwdziałania przemocy wobec kobiet mógłby zaangażować o wiele bardziej poważnie środki, niż dotychczas.

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

fio

© 2022. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Projekt: Olison's Project - usługi graficzne. Wykonanie: zecernia.net - strony www