„Jak mężczyźnie, gdy zostanie powołany do walki z wrogiem, nie wolno dezerterować, lecz należy od niego wymagać mężnego przyjęcia śmierci w obronie dobra wspólnego – Ojczyzny, tak i kobiecie nie wolno dezerterować przed grozą śmierci wtedy, gdy ma przysporzyć Ojczyźnie nowego obywatela, pracownika i obrońcę”.

Pisać do „Zadry” to wyróżnienie i przyjemność. Nie trzeba mnie do tego namawiać, co innego więc zaintrygowało mnie w liście Redaktor Naczelnej. Zostałam poproszona o komentarz do odmowy przez Polskę ścigania przemocy w rodzinie z urzędu i z rezygnacji uznania, że jest to przestępstwo „skargowe”. Ależ, wykrzyknęłam w pierwszym odruchu, przecież to jak najbardziej jest przestępstwo ścigane z urzędu!

Niewielu wierzy w jej istnienie, a ona tymczasem miewa się całkiem dobrze. Dyskryminacja mężczyzn, bliźniacza siostra dyskryminacji kobiet, nadal jest obecna w życiu społecznym, a zwłaszcza w podejściu do spraw rodzinnych. Ale głosy nawołujące do zmian są coraz bardziej słyszalne.

Piszę ten tekst w momencie, gdy pod Kancelarią Premiera powstało „miasteczko emerytalne” na wzór „białego miasteczka” pielęgniarek z 2007 roku. Miasteczko przeniesie się dziś pod Sejm, gdzie rozpocznie się debata nad wnioskiem NSZZ Solidarność o przeprowadzenie referendum emerytalnego.